Απόψε, εδώ, μπροστά στον Λευκό Πύργο, δεν ήρθαμε απλώς για να διαμαρτυρηθούμε.
Ήρθαμε για να στείλουμε ένα μήνυμα. Μήνυμα δυνατό. Μήνυμα καθαρό.
Σήμερα συγκεντρωθήκαμε επτά Ομοσπονδίες. Διαφορετικές υπηρεσίες. Διαφορετικές αποστολές. Διαφορετικές στολές.
Αλλά μία φωνή. Και αυτή η φωνή λέει:
Φτάνει πια!
Φτάνει πια με τις διαχρονικές αδικίες και τα λόγια δίχως αντίκρισμα.
Δεν ζητάμε προνόμια. Ζητάμε δικαιοσύνη. Ζητάμε σεβασμό. Ζητάμε αξιοπρέπεια.
Οι προτεραιότητες στις διεκδικήσεις μας είναι συγκεκριμένες:
Ίδιο συνταξιοδοτικό πλαίσιο για τους κατατασσόμενους μετά το 2011.
Επέκταση της μάχιμης πενταετίας σε μάχιμη επταετία.
Δίκαιη αποζημίωση για την εργασία πέραν του πενθημέρου.
Επαναφορά 13ου και 14ου μισθού.
Και κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης.
Πέντε καθαρές διεκδικήσεις.
Και γι' αυτές θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε.
Όμως υπάρχει και κάτι ακόμη που πρέπει να πούμε δυνατά. Όλοι σήμερα μιλούν για κίνητρα. Κίνητρα για να έρθουν νέοι άνθρωποι στα Σώματα Ασφαλείας και στις Ένοπλες Δυνάμεις. Αλλά ας κοιτάξουμε κατάματα την πραγματικότητα. Οι νέοι μας γυρίζουν την πλάτη. Οι βάσεις πέφτουν. Θέσεις μένουν κενές.
Και την ίδια στιγμή, άνθρωποι που ήδη υπηρετούν, άνθρωποι εκπαιδευμένοι και έμπειροι, φεύγουν. Παραιτούνται. Κοιτούν προς τον ιδιωτικό τομέα. Κοιτούν προς το εξωτερικό.
Και τότε πρέπει να κάνουμε μια απλή ερώτηση:
Γιατί;
Ας ρωτήσουμε έναν νέο άνθρωπο: Του λέμε ότι θα έχει ευθύνη; Την έχει.
Του λέμε ότι θα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή; Θα βρίσκεται.
Τι του προσφέρουμε όμως; Τι προοπτική του δίνουμε; Πώς αμείβουμε την ευθύνη του;
Γιατί κανένας νέος άνθρωπος δεν θα επιλέξει εύκολα έναν δύσκολο δρόμο, όταν βλέπει ότι εκείνοι που ήδη τον περπατούν δεν ανταμείβονται, δεν αναγνωρίζονται και δεν βλέπουν προοπτική.
Γι' αυτό δεν χρειάζονται μόνο κίνητρα για να έρθουν νέοι. Χρειάζεται να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για να μείνουν.
Γιατί δεν κρατάς τον άνθρωπο με συνθήματα. Τον κρατάς με αξιοπρέπεια, δίκαιο μισθό, προοπτική και πραγματική αναγνώριση.
Και αυτό δεν είναι μόνο συνδικαλιστικό ζήτημα. Είναι ζήτημα εθνικής σημασίας.
Και επιτρέψτε μου, ως Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Αξιωματικών Λιμενικού Σώματος, να πω κάτι για τις γυναίκες και τους άντρες του Λιμενικού.
Στο Λιμενικό ξέρουμε καλά τι σημαίνει πρώτη γραμμή. Ξέρουμε τι σημαίνει θάλασσα, σύνορα και επιχειρησιακή ευθύνη. Και ξέρουμε ότι πίσω από κάθε επιχειρησιακή επιτυχία υπάρχει ένας άνθρωπος.
Ένας αξιωματικός.
Ένα στέλεχος.
Μια οικογένεια.
Γιατί εκεί που οι περισσότεροι κάνουν ένα βήμα πίσω, ο ένστολος κάνει ένα βήμα μπροστά. Και αυτό το βήμα έχει κόστος, έχει θυσίες και, δυστυχώς, έχει και συναδέλφους που δεν επέστρεψαν ποτέ σπίτι.
Γι' αυτούς είμαστε σήμερα εδώ.
Για τους συναδέλφους που έπεσαν στο καθήκον. Για τις οικογένειές τους. Αλλά και για όλους εκείνους που συνεχίζουν καθημερινά να δίνουν τη μάχη. Για τον συνάδελφο που δουλεύει νύχτα. Για εκείνον που υπηρετεί μακριά από την οικογένειά του. Για εκείνον που κάθε μέρα δίνει περισσότερα.
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,
αύριο η χώρα θα κοιτάζει τη Θεσσαλονίκη. Θα ακούσει εξαγγελίες.
Εμείς όμως είμαστε εδώ σήμερα για να θυμίσουμε κάτι απλό:
Πριν από τις εξαγγελίες υπάρχουν οι άνθρωποι. Πριν από τους αριθμούς υπάρχουν οι οικογένειες. Πριν από τα λόγια υπάρχει η πραγματικότητα.
Γι' αυτό θα ακούσουμε.
Θα αξιολογήσουμε.
Θα κρίνουμε.
Αλλά ένα πράγμα είναι βέβαιο:
Τίποτα δεν θεωρούμε δεδομένο και κανείς να μην μας θεωρεί δεδομένους. Τίποτα δεν περιμένουμε χωρίς αγώνα.
Απόψε, επτά Ομοσπονδίες, με μία φωνή, στέλνουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα:
Δεν ζητάμε χάρη. Ζητάμε δικαιοσύνη.
Δεν ζητάμε λόγια. Ζητάμε πράξεις.
Και πάνω απ' όλα:
Να αξίζει.
Να αξίζει για τον νέο που σκέφτεται να φορέσει τη στολή. Να αξίζει για εκείνον που τη φοράει σήμερα. Να αξίζει για εκείνον που έχει δώσει μια ολόκληρη ζωή υπηρεσίας.
Η φωνή μας ξεκινά από τη Θεσσαλονίκη και ακούγεται σε όλη την Ελλάδα!
Η σιωπή δεν είναι απάντηση!
Η ενότητα είναι η δύναμή μας!
Ο αγώνας είναι η απάντησή μας!
Γιατί με τιμή υπηρετούμε — και αξιοπρέπεια απαιτούμε!
Σας ευχαριστώ.
Καλή δύναμη σε όλους!
.png)
.png)
0 Σχόλια